NOVI GLAS

Posljednji Mohikanac – Azijska turneja Harija Pešića!

Rođeni Novosađanin, po narodnoj pripadnosti Piroćanac, svetski šampion, Svetislav Pešić poslednji je trener koji je sa našim nacionalnim timom osvojio zlato na šampionatima Evrope i sveta u košarci. U Manili sa grupom ljudi koja je u inat svima postala tim, selektor će pokušati još jednom da dođe do svetskog šampionskog pehara protiv Nemačke.

Svetislav Pešić je na azijskoj turneji na Mundobasketu ostvario primarni cilj – vratio je poverenje i strast prema nacionalnom timu, a Srbija je izborila učešće na Olimpijskim igrama u Parizu.

“Kralj Kalipsa” – Hari Belafonte je na vrhuncu muzičke karijere, krajem 1960. godine imao azijsku turneju u okviru koje je održao koncert i u tada novootvorenoj “Araneta koloseum” dvorani u Manili. Belafonteov cilj bila je promocija kalipso zvuka van Amerike, ali i borba za ravnopravnost afroameričkog stanovništa.

Kasnijih godina, Svetislav Pešić je zbog brzopletosti prilikom izgovaranja pevačevog imena, ali ne i bez namere, zaradio nadimak Kari.

Uobičajene igranke ili korzo izlasci letnjih dana pre (više od) pola veka u Dragoševoj ulici u Pirotu završavali su se i počinjali uz Belafontea. Citiranjem njegovih filmova ili pak molbom za pesmu.

Priča kaže da je u razgovorima pred izlazak u grad, ispred kuće Pešića u pirotskoj Novosadskoj ulici, Kari drugarima objašnjavao da je u jednom od filmova glumio Kari Belafonte. Pešićevi prijatelji iz detinjstva sećaju se da je Kari na žurkama tražio i muziku Karija Belafontea.

Kari je (razume se) Pirot

Poslednjih decenija pirotske kafane, poslastičarnice i ostali ćoškovi umesto Belafonteovim kalipsom odzvanjaju imenom i prezimenom popularnog košarkaškog trenera. Pešićev odnos prema Pirotu nije tek jedna od onih izlizanih priča o neprežaljenom odlasku i nostalgičnom povratku u rodni kraj predaka.

Uzajmna ljubav i poštovanje između grada i košarkaškog stručnjaka jeste priča o uspehu jednog naroda kroz dostignuća pojedinca. Pešić svuda sa sobom nosi i grad, a Pirot svog Svetu, uzornog trudbeničkog sina, poštenog brata, nestašnog komšiju i trenera svetskog glasa ljubomorno čuva od drugih gradova poput Beograda, Sarajeva, Bormija, Berlina, Barselone, Istanbula, Indijanapolisa, Manile, ili bilo kog drugog gde je ispisivao stranice košarkaške istorije.

Često je važniji tvorac najboljeg, od šampiona samog.

Profesor fiskulture Zvonko Minčić je od fudbalskog golmana napravio košarkaško čudo pod imenom Svetislav Pešić.

Podrugljivi, ponekad i cinični podsmesi na Pešićeve štosove, gafove ili dosetke dolaze od životnih neobaveštenika, dok su tvrdnje da je on najbolji pirotski košarkaški stručnjak plod elementarnog neznanja.

Trener nad trenerima

Sam Pešić je tokom karijere presudno uticao na košarkaško formiranje brojnih šampiona poput Dina Rađe, Tonija Kukoča, Vlade Divca ili Aleksandra Đorđevića, Igora Rakočevića, Marka Jarića, Milana Gurovića ili Nemanje Bjelice.

Danas u nameri da postanu najbolji pomaže Filipu Petruševu i Nikoli Joviću, mladićima rođenim na pragu 21. veka koji su košarkaški odgajani na priči o poslednjem (za sada) svetskom zlatu.

Na ovogodišnjem Mundobasketu sve kritičare pretvorio je u košarkaške dunstere, a individualno prosečne igrače u nesavladivu ekipu. Poraz od Italije je isplaniran, ne zbog kalkulisanja, već zbog zajedništva.

Očekivanja je ispunio, a zatim i nadmašio. Na nekom narednom selektoru je da sledi put Karija Pešića, koji odgovara mudrim ćutanjem, čak i kada mu kicoši pevaju uvredljive pesme.

Ne samo da je pokazao da je veliki trener, Pešić je poslednjih godina demonstrirao i često nedovoljno cenjenu ljudskost, čak i prema onima koji su ga napadali.

Odlukama pri selektiranju igrača pokazao je i da mu je tim važniji od pojedinaca koji mogu da razore ekipu, ali ne mogu da je učine boljom. To govore rezultati, ali i generacije košarkaša.

Svetislav Pešić se pored svih blistavih rezultata, 2021. godine ipak prihvatio najtežeg posla, neki bi rekli i nepotrebnog, jer je postojao realan rizik da ne uspe da reformiše posrnulu reprezentativnu košarku.

Selektor i košarkaši reprezentacije Srbije došli su do poslednjeg dana na azijskoj turneji. U finalu će igrati protiv Nemačke, selekcije i zemlje kojoj je Pešić postavio košarkaške temelje i doneo do sada najvredniju medalju – zlato na Evropskom prvenstvu 1993. godine.

Nema mesta sumnji u tim i selektora Pešića, jer strong defense and transition offence na terenu je najubojitije oružje Srbije.

 

 

 

(rts.rs)

POSTANIMO PRIJATELJI