NOVI GLAS

“Noćne vještice” – Hrabre sovjetske ratnice koje su utjerivale strah u kosti Hitlerovoj armadi

Nijemci su se toliko divili vještini “Noćnih vještica” da su širili glasine o tome da je sovjetska vlada eksperimentalnom medicinom pojačala vid žena, kako bi im dala neku vrstu mačjeg noćnog vida. “Noćne vještice” su svoje avione ukrašavale cvijećem, da bi potom na smrt plašile naciste.

Tanja Makarova, Vera Belik, Polina Gelman, Jekaterina Rjabova, Jevdokija Nikulina i Nadežda Popova samo su neke od 23 žene pilota heroina Sovjetskog Saveza iz Drugog svjetskog rata. One nisu imale radar, mitraljeze, radio ni padobrane.

Imale su samo kartu, kompas, štoperice, svjetiljke i olovke. Ipak, one su uspješno izvršile 30.000 bombaških napada na položaje njemačke vojske, tokom četiri godine Drugog svjetskog rata, izbacile više od 23.000 tona bombi.

“Noćne vještice” su nastale kao direktna posljedica toga što su žene u Sovjetskom Savezu željele da budu aktivno uključene u ratne napore. Mnoge sovjetske žene bile su umorne od pomoćnih uloga u ratu i htjele su da se bore na prvim linijama fronta.

Od samog početka rata, pukovnica Marina Raskova, pilotkinja poznata kao “sovjetska Amelija Earhart”, počela je da prima pisma od žena koje su željele da budu uključene u borbu. Raskova je zamolila Josipa Visarionoviča Staljina da organizuje obuku ženskih pilota koje će se boriti protiv Nijemaca.

U oktobru 1941. godine, Staljin joj je udovoljio i naredio da se uspostave tri ženske vazduhoplovne jedinice. Sovjetski Savez je time postao prva zemlja koja je dopustila ženama da upravljaju borbenim avionima.

Jedina vazduhoplovna jedinica sastavljena isključivo od žena bio je 588. puk lake noćne bombarderske avijacije, poznat kao “Noćne vještice”.

Avion Polikarpov Po-2, dvosjed sa otvorenim kokpitom, nije pružao nikakvu zaštitu. Zato su noću pilotkinje morale da stisnu zube i podnesu temperature ispod nule i opasnost od smrzavanja. Tokom oštrih sovjetskih zima, samo dodirivanje zaleđenog aviona nosilo je sa sobom rizik da se koža odmah “pocijepa”.

Avioni su bili mali i mogli su da nose samo dvije bombe odjednom. “Noćne vještice” su zato morale da lete u više misija, u prosjeku osam, tokom jedne noći. Nadežda Popova, legendarna komandantkinja odreda koji je letio u 852 misije, jednom je sa uspjehom izvela 18 misija tokom jedne noći.

Međutim, ti avioni su imali nekoliko praktičnih prednosti. Značajna je bila ta što je, zbog primitivne konstrukcije, “Noćne vještice” bilo teško uočiti na radaru. A kada bi pilotkinja svoj avion približila meti, ugasila bi motor i kliznula prema svom cilju.

Brzina njihovog kretanja bila je toliko spora da su avioni letjeli polovinom brzine pada padobranom. Način na koji su pilotkinje koristile svoju tehniku ‘klizanja’ njemačke vojnike je podsjećao na vještičiji let na metli, pa su zato svoje tajne napadače prozvali – “Noćne vještice”.

Nijemci su ih se toliko plašili da su noću odbijali da pale cigarete kako se ne bi otkrili “Noćnim vješticama”. A kada je komanda 588. puka čula za nadimak koji im je neprijatelj nadjenuo, sa ponosom ga je prihvatila.

Njemačka vojska je na uspjehe Noćnih vještica odgovorila naredbom da se svakom vojniku koji bi uspio da pogodi jednu od “Noćnih vještica” automatski dodjeli prestižna medalja – Gvozeni krst.

Tokom rata, “Noćne vještice” su izgubile 32 ratne drugarice, među kojima i pukovnicu Marinu Raskovu. Kada je poginula, odata joj je počast prvom državnom sahranom za vrijeme Drugog svjetskog rata. Njen pepeo je pokopan u Kremlju.

Nadežda Popova i još 22 njene ratne drugarice nagrađane su prestižnim odlikovanjem heroja Sovjetskog Saveza.

 

(novosti)

Bijeljina

Dokumentarni film : “First cities in history”

POSTANIMO PRIJATELJI